Wauw stapt in de Wereld van Pardoes!

Het is half acht en ik zit vermoeid achter de pc dit verhaaltje te schrijven. Ik ben vandaag een hele dag met Wauw naar de Efteling geweest. Zo rond de klok van 12 uur arriveer ik in het pretpark, waar ik meteen contact zoek met Anke. Afgesproken wordt er dat we ons zo rond 1 uur treffen op het plein bij Festival Carnaval. Ik heb dus nog even de tijd. Na niet lang rondlopen zie ik de eerste mensen van Wauw staan bij de Piranha. Het heeft niet lang nodig voor ze besluiten om hier in te gaan. Mijn dochter, die vandaag met me mee is gegaan maakt van de gelegenheid gebruik en schuift mee aan. 2 jongens durven niet en blijven met mij buiten de attractie. Na dat iedereen nat uit de waterbaan is gekomen is het hup naar de Bobbaan. Omdat Wauw een speciale kaart heeft mogen ze via de uitgang de attractie in, en zijn dus erg snel aan de beurt op deze matige drukke dag. Als de rit klaar is kan ik op de wangen van een jongen zien, dat de rit voor hem te snel ging. Tranen rollen over zijn wangen als hij terug in zijn rolstoel geplaatst wordt. Maar hij is zeker trots dat hij het gedaan heeft. Op naar het plein voor de pauze. Hier tref ik voor het eerst vandaag Anke. De Initiatiefneemster van Wauw. Druk is ze aan het rondlopen. Maar kijken waar iedereen is, of iedereen wat te drinken heeft. Peperkoekje?  Anke in de pauze Dan gaat iedereen zijn eigen weg weer. Op naar ruigland, de vliegende Hollander. Hier is echter de rij erg lang en al snel wordt er uitgeweken naar de Python. Binnen de kortste tijd zijn ze hier ook weer uit. Anke loopt nerveus heen en weer. Een beetje ergert ze zich eraan, dat ze het niet kan doen zoals alle kinderen willen. Maar dat is ook lastig met 23 meninkjes. “Kunnen we nog een keer in de Piranha?” Dan maar hier naar toe. Ook deze attractie betreden we via de uitgang, waar we geholpen worden door een erg vriendelijke meneer van de Efteling. Zichtbaar genieten de kinderen. Dan nog een keer in de Fata Morgana en dan staat de klok op 4 uur en is het tijd om te vertrekken. Voor dat de club echter Venray weer aandoet, nog eerst frietjes in Ysselstein. Als iedereen aan tafel zit gaan de armen van Anke de lucht in en slaakt ze een zucht van verlichting. Wat is ze blij dat iedereen weer bijna veilig thuis is. Met betraande ogen verteld ze mij: “Deze kinderen van Wauw zitten in mijn hart”. Laten we blij zijn met de mensen zoals Anke en haar medewerkers. Als ik het niet al wist weet ik het nu heel zeker. Ons opgehaalde geld met het Roojse Huus is zeker goed terecht gekomen.